Stanisław Janicki image

Stanisław Janicki

ur. 07 września 1908
 
 
„Ojczyzna i wolność”
Zespół Szkół w Pamiątkowie
medale za służbę ojczyźnie

nadanie medalu

przebieg służby wojskowej

wpis do księgi metrykalnej

w żołnierskim mundurze

zdjęcie ślubne

zdjęcie ślubne

świadectwo ukończenia szkoły oficerskiej

Chrusty
Wywiad z wnuczką pana Janickiego
Zdjęć: 8
Filmów: 2

Pochodzenie

Stanisław Janicki urodził się 7 września 1908 roku. Jego rodzicami byli Małgorzata i Franciszek Janiccy, mieszkający w nieistniejącym już domu we wsi Chrusty, w gminie Kaźmierz. Rodzice pana Janickiego żyli z uprawy ziemi. Stanisław miał dwóch braci, Michała i Jana, oraz dwie siostry - Celinę i Natalię.

Dzieciństwo

Nie zachowały się wspomnienia o dzieciństwie pana Stanisława. Wiadomo, że wcześnie stracił mamę, a jego ojciec umarł kiedy pan Stanisław miał 24 lata.

Edukacja i młodość

Według informacji udzielonej przez wnuczkę pana Stanisława, ukończył on szkołę powszechną w Kaźmierzu. Do szkoły tej chodził pieszo około 7 km, niezależnie od warunków atmosferycznych. Nie zachowały się świadectwa z wczesnych lat szkolnych. Zachowało się natomiast świadectwo ukończenia Szkoły Podoficerskiej w Poznaniu. Według tego dokumentu, pan Stanisław do szkoły uczęszczał od dnia 21 listopada 1927 roku do dnia 2 maja 1928 roku. Z dokumentów można odczytać przebieg służby wojskowej. W październiku 1927 roku pan Stanisław został wcielony do 58 pułku piechoty, w lipcu 1928 roku mianowany starszym strzelcem, w grudniu 1928 roku awansował na kaprala. 4 marca 1929 zwolniono pana Stanisława do rezerwy, a już w 1934 roku odbył 5 tygodni ćwiczeń jako rezerwowy 58 pułku piechoty.

Etapy działalności

PRZESZŁOŚĆ WOJENNA. UDZIAŁ W KAMPANII WRZEŚNIOWEJ

Szczęśliwe życie rodzinne wypełnione pracą, przerwał wybuch II wojny światowej. Jak wszyscy młodzi i starsi, ale zdolni do służby wojskowej ludzie, pan Stanisław został powołany do wojska. Z dokumentów wynika, że powołano go 29 sierpnia 1939 roku do 6 pułku podhalańskiego. W udziale przypadł mu wyjazd na tereny Polski południowo-wschodniej. Z archiwum rodzinnego wynika, że pan Stanisław przebywał między innymi w Przemyślu, Drohobyczu, Samborze. Nieszczęśliwie w 1939 roku został ranny. Wiadomo, że po odniesieniu rany, pan Stanisław leżał kilka dni nieprzytomny na polu, a znaleziono go przez przypadek i dlatego zdołał uratować życie. Rannego, przetransportowano do Szpitala Powszechnego w Drohobyczu. W szpitalu tym, na skutek rany postrzałowej lekarze amputowali panu Stanisławowi nogę, dlatego opuścił szpital już jako inwalida wojenny.

ŻYCIE W RODZINNEJ WSI PODCZAS WOJNY

Od tej pory pan Stanisław zmagał się z okupantem w miejscu zamieszkania i wraz z rodziną znosił trudy i niebezpieczeństwa okupacji. Ze wspomnień wnuczki pana Stanisława wynika, że każdy dzień w rodzinnym Pamiątkowie był wtedy walką o przetrwanie. Niemieccy żołnierze pozbawiali miejscową ludność środków do życia, zabierali żywność i zwierzęta hodowlane. Skonfiskowano też wszelkie pojazdy, w tym rowery. Ziemia należąca do pana Stanisława została mu odebrana przez Niemców, którzy odtąd ją uprawiali, pozbawiając rodzinę środków do życia. Kiedy z frontem nadeszli Rosjanie, warunki życia uległy pogorszeniu jeszcze bardziej. Rosyjscy żołnierze bez skrupułów krzywdzili polskich mieszkańców ziemi szamotulskiej. Dzięki sąsiedzkiej solidarności, sprytowi, zaradności i pomocy ludzi takich jak pan Stanisław, mieszkańcom udało się przetrwać ten czas głodu i niebezpieczeństwa zagrożenia życia.

LATA POWOJENNE

Wojenna przeszłość nie była łatwa i zostawiła po sobie ślady. Wiadomo, ze pan Stanisław niechętnie wracał wspomnieniami do tamtego czasu i bardzo przeżywał nieszczęścia, których był świadkiem. Po wojnie pana Janickiego uhonorowano Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w roku 1973, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 r. (w roku 1975) i Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” (było to w roku 1973). Wiadomo, że z innymi medalami pan Stanisław został pochowany, ale nie zachowały się wspomnienia rodziny dotyczące ich nazw oraz zasług, za jakie zostały przyznane. Mimo tych odznaczeń, odmówiono panu Stanisławowi prawa do renty z tytułu utraty zdrowia w służbie dla ojczyzny. Ze wspomnień wnuczki wynika, że mimo odjętej nogi pan Stanisław chętnie opiekował się swoimi wnukami, zajmował się ogrodem i drzewkami owocowymi. Częściowo zdołał odzyskać sprawność- wspinał się na ukochane drzewa owocowe, jeździł na rowerze. Ważna dla niego była lokalna społeczność. Nadal jak za czasów wojny, zgodnie współżył z mieszkańcami wsi. Wiadomo też, że był człowiekiem bardzo towarzyskim, spędzał czas wolny, grając z sąsiadami w karty lub w chińczyka. Najbardziej jednak lubił spędzać czas w gronie rodzinnym, gotując, piekąc razem z żoną i wnukami wspaniałe ciasta od święta i w dni powszednie. Starość pan Stanisław spędził w otoczeniu rodziny, zamieszkując w jej pobliżu. Pan Stanisław miał szczęście doczekać Polski wolnej od okupacji i doceniał wywalczony pokój. Zmarł w szpitalu w Poznaniu 22 sierpnia 1986 roku.

Znaczenie postaci

Nawet kiedy pan Stanisław nie walczył już czynnie, najważniejszymi dla niego wartościami, były Ojczyzna i uczciwość. W takim duchu wychowywali bowiem pokolenie wojenne rodzice, którzy sami urodzili się pod zaborami, nie znając wolnego kraju. Nie zachowały się dokumenty ani opowieści potwierdzające bezpośrednio zasługi pana Stanisława w kwestii uratowania komuś życia, ale jego nieposzlakowana uczciwość, uczynność i życzliwość dla sąsiadów, pomogły mieszkańcom wsi wspólnie przetrwać. Te cechy są również powodem dumy potomków pana Stanisława. Jak wielu zwyczajnych bohaterów swych czasów pan Stanisław poświęcił młodość i zdrowie byśmy dzisiaj mogli cieszyć się życiem w wolnym kraju.

Źródła:

archiwum rodzinne państwa Badzińskich;

wywiad z panią Justyną Badzińską.

English abstract

Stanisław Janicki born to a peasant family in Chrusty. He graduated from an officers school in Poznan and took part in the September Campaign fighting in Ukraine. He was wounded so he had to spend several months in hospitals where his leg was amputated high above his knee. When he came back to his village, he had to cope with German and Russian soldiers occupying Poland. For his bravery and wounds he was awarded several orders.

Autorzy

Biogram przygotował zespół uczniowski w składzie:
Dobrochna Kuźniewska, Jakub Badziński, Aleksandra Brzoska, Wiktoria Jagodzińska
Nauczyciel prowadzący: Małgorzata Beger-Gołąb
Zespół Szkół w Pamiątkowie
Gmina Szamotuły, powiat szamotulski

Kalendarium:

    Cytaty:

    • „Ojczyzna i wolność”

    Zobacz też:

    • > miejsce zamieszka...