Marian Trachimowicz image

Marian Trachimowicz

ur. 07 września 1924
zm. 14 marca 2010
 
 
Szkoła Podstawowa nr 4 im. Królowej Jadwigi w Ostrowie Wlelkopolskim
"Wielka gra" 1976 rok

"Wielka gra" 1985 rok

Dedykacja książki "Fraszki, aforyzmy, wiersze"

Dedykacja książki "Wojenne wspomnienia młodego kresowiaka"

Młodość

Odznaczenia na bluzie wojskowej Mariana Trachimowicza

Okładka książki "Fraszki, aforyzmy, wiersze"

Okładka książki "Wojenne wspomnienia młodego kresowiaka"

Order Uśmiechu

Order Uśmiechu

Order Uśmiechu

Order Uśmiechu

Popołudnie z żoną Reginą

Wojsko

W szpitalu w Bydgoszczy

W szpitalu w Bydgoszczy

Ślub

Żona i synowie

Wywiad z Trachimowiczem cz.I
Wywiad z Trachimowiczem cz.II
Wywiad z Trachimowiczem cz.III
Wywiad z Trachimowiczem cz.IV
Zdjęć: 18
Filmów: 4

Pochodzenie

Marian Józef Trachimowicz urodził się 7 września 1924 r. w Grodnie, tam też się wychował. Miał siostrę Irenę oraz braci – Ryszarda i Jana. Matka pochodziła z Narkiewiczów, z rodziny szlacheckiej o bardzo głębokich korzeniach polskich. Oprócz posiadłości w Mostach, posiadali też kilka kamienic w Grodnie. Ojciec był dzieckiem nieślubnym, wychowywała go ciotka (siostra matki). Ród Trachimowiczów już w XIX w. "schłopiał" z powodu licznych sporów z sąsiadami i przegranymi sprawami. Matka wychodząc za mąż, popełniła mezalians. Rodzina, a przede wszystkim jej rodzeństwo, nigdy się od niej nie odwrócili, chcieli jej zawsze pomagać, lecz ojciec Marian, człowiek bardzo honorowy, nigdy tej pomocy nie przyjmował. Otworzył zakład szewski i do czasu wybuchu wojny pracował od rana do wieczora by rodzinie nic nie brakowało. Mieszkali w centrum Grodna, w mieszkanku na poddaszu, przy ówczesnej ulicy Bernardyńskiej. Dzieci Trachimowiczów były zawsze rozpieszczane. Matka, wychowana w majątku, uznawała, że w domu pracują tylko kobiety, za to chłopcy, łącznie z małym Marianem, mieli jeden obowiązek - uczyć się. W szkole musieli być najlepsi, ocena dobra była porażką.

Dzieciństwo

Całe dzieciństwo, a właściwie całe życie, Marian spędził nad książkami. Był harcerzem i jako 15-latek w 1939 r.wraz z kolegami bronił Grodna przed zołnierzami Armii Czerwonej. W czasie okupacji kontynuował naukę w szkole białoruskiej (Grodno włączono do Republiki Białoruskiej ZSRR). Tam nauczył się języka rosyjskiego. Ojciec aresztowany przez NKWD, zbiegł przed egzekucją do lasu. W czasie wojny rodzina straciła dom w Grodnie.

Edukacja (lub "młodość")

W 1942 r., po wkroczeniu wojsk hitlerowskich, został, jak wszyscy jego rówieśnicy, przymusowo zatrudniony w zakładach przemysłowych, produkujących na potrzeby wojska. Należał do podziemnego harcerstwa - Szarych Szeregów. W 1944 r. Marian został żołnierzem Wojska Polskiego. W ramach akcji "Burza", wraz z innym żołnierzami, miał uczestniczyć w wyzwoleniu Grodna, jednak wojska radzieckie były szybsze. Tych, którzy nie zdołali zbiec z miasta, aresztowano i na ochotnika wcielono do I Armii Wojska Polskiego. Jako jej żołnierz Marian doszedł aż do Kołobrzegu, skąd ciężko rannego przewieziono go do szpitala w Bydgoszczy. Po ośmiu miesiącach rehabilitacji wrócił do rodziny, do Gliwic. Grodno zostało "odpolszczone". Polakom dano alternatywę: albo ziemie odzyskane albo Sybir. W 1948 r. Marian Trachimowicz rozpoczął studia na Akademii Ekonomicznej w doszczętnie zniszczonym Wrocławiu. Studiując, pracował na gruzach miasta, pomagając czynnie w jego odbudowie. W 1952 r. skończył studia z tytułem magistra. W międzyczasie ożenił się z Reginą Gielnik, absolwentką Studium Pedagogicznego we Wrocławiu i przeprowadził się do Ostrowa Wielkopolskiego. Został ojcem pięciorga dzieci. Po studiach pracował przez wiele lat jako nauczyciel - kolejno w Liceum Ekonomicznym w Krotoszynie, w Zasadniczej Szkole Zawodowej w Ostrowie oraz w Liceum Ekonomicznym w Ostrowie Wielkopolskim. Przez jego ręce przeszło wiele pokoleń uczniów. Młodzież lubiła go przede wszystkim ze względu na pogodne usposobienie, przyjazne relacje i ciekawe opowieści.

Etapy działalności

Etap pierwszy

Marian Trachimowicz dorabiał na wykładach pozaszkolnych praktycznie w każdej dziedzinie. Brał udział w licznych konkursach wiedzy i konkursach literackich. Pisał artykuły m.in. do "Przekroju" czy satyrycznego tygodnika "Szpilki". Był zapraszany na spotkania z młodzieżą jako jeden z bohaterów trzech książek poświęconych II wojnie światowej ("Klucz do Berlina" Janusza Korczaka, "Na drodze stał Kołobrzeg" Alojzego Sroga i "Ściśle jawne" Janusza Przymanowskiego). W 1970 r. wystąpił w bardzo popularnym wówczas programie telewizyjnym "Ekran z Bratkiem", opowiadając o II wojnie światowej. Dwukrotnie zdobył główną nagrodę w telewizyjnej "Wielkiej Grze" z tematów "Ludowe Wojsko Polskie 1943-1945" oraz "Literatura rosyjska i radziecka". Był blisko sukcesu również z tematu "Życie i twórczość Jarosława Iwaszkiewicza", jednak do wygranej zabrakło mu poprawnej odpowiedzi na ostatnie pytanie. Za pracę pedagogiczną został uhonorowany Złotym Krzyżem Odrodzenia Polski, a od młodzieży otrzymał Order Uśmiechu.

Etap drugi

Na emeryturze wydał dwie książki. Pierwsza to jego "Fraszki, aforyzmy i wiersze", druga, bardziej osobista, to "Wojenne wspomnienia młodego kresowiaka". Zmarł 14 marca 2010 r. w szpitalu w Ostrowie Wielkopolskim.

Znaczenie postaci

Prawdziwy człowiek - świadek historii. Żołnierz Armii Wojska Polskiego, dwukrotny laureat Wielkiej Gry, kawaler Orderu Uśmiechu, historyk, literat, satyryk. Jego życiorysem można obdzielić kilka osób.

Autorzy

Biogram przygotował zespół uczniowski w składzie:
Kinga Rachwał, Dominika Macholak, Weronika Drząkowska, Kaja Szczygiełek, Julia Kuźma, Joanna Starczan
Szkoła Podstawowa nr 4 im. Królowej Jadwigi w Ostrowie Wlelkopolskim
Gmina Ostrów Wielkopolski, powiat ostrowski

Kalendarium:

  • 1924 ― Narodziny bohatera
  • 2010 ― Śmierć bohatera

Zobacz też:

  • > Miejsce śmierci b...