Ireneusz Wierzejewski image

Ireneusz Wierzejewski

ur. 23 marca 1881
zm. 08 marca 1930
 
 
Szkoła Podstawowa im. B. Chrzanowskiego w Wojnowicach
Cmentarz Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu

Grób Ireneusza Wierzejewskiego na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu

Ulica Gąsiorowskich w Poznaniu

Zakłady H. Cegielskiego w Poznaniu

Zdjęć: 4

Pochodzenie

Ireneusz Wierzejewski urodził się 23 marca 1881 r. w Kozłowie. Był synem nadleśniczego - Władysława Wierzejewskiego oraz Marii Wierzejewskiej (z domu Mojzykiewicz).

Dzieciństwo

Ireneusz Wierzejewski wychowywał się pod opieką ojca - jego matka zmarła kiedy był dzieckiem. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Buku, następnie ukończył gimnazjum im. Bergera w Poznaniu.

Edukacja

Po maturze, nie dysponując środkami finansowymi umożliwiającymi podjęcie studiów, odbył roczne praktyki w Zakładach Metalowych im. H. Cegielskiego. W 1903 r. rozpoczął studia medyczne w Gryfii, a następnie w Berlinie, Würtzburgu i Monachium. W trakcie studiów działał w organizacjach niepodległościowych. Po zdaniu egzaminu państwowego w 1908 r. uzyskał dyplom lekarza. W 1910 r. doktoryzował się na Uniwersytecie w Lipsku broniąc pracę ''O wrodzonym ubytku kości łokciowej''. W tym samym roku ożenił się z Walentyną Ślążykówną.

Etapy działalności

Budowa Poznańskiego Zakładu Ortopedycznego im. Gąsiorowskich

Na stałe przeniósł się do Poznania w 1911 r. Rozpoczął pracę nad zorganizowaniem w Poznaniu szpitala ortopedycznego. Otrzymał na ten cel 2 miliony marek niemieckich z fundacji Gąsiorowskich. Po dwóch latach, w 1913 r., został dyrektorem i lekarzem naczelnym Poznańskiego Zakładu Ortopedycznego im. Gąsiorowskich.

Działalność medyczna i wojskowa w trakcie I wojny światowej, powstania wielkopolskiego i wojny polsko-bolszewickiej

Po wybuchu I wojny światowej powołano go na kierownika oddziału urazowego niemieckiego szpitala fortecznego. Pełnił też funkcję doradczego ortopedy-konsultanta V korpusu armijnego. W tym samym czasie, będąc lekarzem pospolitego ruszenia w stopniu kapitana, pracowal jako ordynator 2 stacji chirurgicznej szpitala głównego w Poznaniu. Dzięki swojemu stanowisku w wojsku niemieckim udało mu się uniemożliwić wywiezienie do Niemiec zapasów materiałów sanitarnych i sprzętu medycznego. Mogły one zostać wykorzystane podczas powstania wielkopolskiego.

W 1918 r. został członkiem poznańskiej Rady Robotnieczej i Żołnierskiej. Powołał w Poznaniu Towarzystwo Polskiego Czerwonego Krzyża.

Po 27 grudnia 1918 r. jako ochotnik przystąpił do powstania. W styczniu 1919 r. mianowano go naczelnym lekarzem powstańców wielkopolskich. W czasie walk o Szubin , Zbąszyń i lotnisko Ławica dowodził oddziałami sanitarnymi. W lutym 1919 r. powołano go na stanowisko Inspektora Sanitarnego powstających Wojsk Wielkopolskich oraz nadano mu stopień generała podporucznika.

1 kwietnia 1920 r., w trakcie wojny polsko-bolszewickiej, mianowano go szefem sanitarnym I Armii. 9 października 1920 r. został inspektorem sanitarnym na okręgi "Poznań" i "Pomorze". Po krótkim urlopie zdrowotnym, który spędził w Poznaniu, powrócił na front wschodni. W październiku 1921 r . został przeniesiony do rezerwy ze względu na zły stan zdrowia.

Diałalność akademicka i polityczna

Po powrocie z armii Wierzejwski wznowił pracę w Zakładzie Gąsiorowskich. Rozpoczął prowadzenie wykładów klinicznych z ortopedii. 4 kwietnia 1923 r. został pierwszym w Polsce profesorem ortopedii, kierował Kliniką Ortopedyczną Uniwersytetu Poznańskiego. Był jednym z redaktorów ,,Polskiego Przeglądu Chirurgicznego''. Został pierwszym przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Ortopedów, zorganizował jego pierwszy zjazd w Poznaniu. Był konstruktorem aparatu ortopedycznego stosowanego w leczeniu stawów kolanowych. W listopadzie 1928 r. został pierwszym przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego.

Od 1928 r. zasiadał w Senacie RP z ramienia Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. Pracował nad zmianą systemu ubezpieczeń społecznych oraz wprowadzeniem ustawy o opiece nad ułomnymi i kalekami. Przewodził w Wielkopolsce komitetowi regionalnemu Narodowo - Państwowego Bloku Pracy.

Poza medycyną, koleją pasją Ireneusza Wierzejewskiego była muzyka. Grał na instrumentach, potrafił też śpiewać - wraz z innymi muzykami założył w Poznaniu Chór Echo.

Ireneusz Wierzejwski zmarł 8 marca 1930r. w Warszawie. Od 1962r. spoczywa na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu.

Źródła:

Zygmunt Duda, Bogumił Wojcieszak "Opalenicki słownik biograficzny", Opalenicka Oficyna Wydawnicza, 1994 r.

Wierzejewski, Ireneusz ; Stojanowski, Karol ; Sikorski, W. ; Vaux Engel, M., Wychowanie Fizyczne: czasopismo poświęcone higienie szkolnej i wychowawczej oraz kształceniu cielesnemu w domu, szkole, armii i stowarzyszeniach: organ Komisji Lekarskiej Tow. Przyjaciół Nauk, Studium Wychowania Fizycznego Uniw. Pozn. [...] 1927.01 R.8 Z.1

Mariusz Lubecki "Rehabilitacja medyczna w Polsce przed rokiem 1950. Profesor Ireneusz Wierzejewski oraz jego uczniowie – Franciszek Raszeja i Wiktor Dega

Sylwia Sałwacka "Młody ortopeda tak ją oczarował, że dała mu 2 mln", Gazeta.pl, 2013 r.

Autorzy

Biogram przygotował zespół uczniowski w składzie:
Hubert Rutkowski, Kamila Lewandowska, Dominika Ratajczak, Alan Sokała, Katarzyna Kozłowska
Nauczyciel prowadzący: Marta Górecka-Garczyńska
Szkoła Podstawowa im. B. Chrzanowskiego w Wojnowicach
Gmina Opalenica, powiat nowotomyski

Kalendarium:

  • 1881 ― Narodziny bohatera
  • 1930 ― Śmierć bohatera

Zobacz też:

  • > powstanie wielkop...
  • > I wojna światowa ...
  • > Poznański Zakład ...
  • > Uniwersytet im. Adama ...
  • > Zakłady Przemysłu Meta...