Henryk Dąbrowski image

Henryk Dąbrowski

ur. 14 listopada 1942
zm. 05 października 2010
 
 
Szkoła Podstawowa we Wroniawach
"Kameleon"

"Wiosna nad Nysą"

"Zemsta" Aleksandra Fredry

Cześnik w "Zemście " Aleksandra Fredry.

Dekoracje do "Randki w ciemno".

Drużyna siatkarzy Ogniska ZNP powiatu wolsztyńskiego.

Drużyna sportowa z Jabłonnej

Kołyska dla syna Tomasza.

Logo UKS "Junior" zaprojektowane i wykonane przez H. Dąbrowskiego dla potrzeb sali gimnastycznej Gomnazjum w Kębłowie.

Na obozie harcerskim.

Niezapomniany wodzirej i akordeonista.

Podczas turnieju tańca z partnerką Alicją Górską.

Podczas wyjazdu zespołu "Kameleon" do Francji.

Podczas występów Kapeli Podwórkowe w Solcu Nowym

Podziękowania od harcerzy.

Studniówka

W roli Józefa podczas spektaklu "Betlejem Polskiego"

W stroju krakowskim z akordeonem.

Zbiór pamiątek po Henryku Dabrowskim podczas zakończenia I edycji projektu e-szkoła Wielkopolska CDEW.

Z drużyną piłkarską podczas Turnieju w Świętnie.

Zespól Pieśni i Tańca "Kębłowo" podczas wyjazdu do Domont we Francji.

Zespół akordeonowy z Jabłonnej.

Zespół muzyczny "Kusiciele".

Ślub z Marią Kossobudzką

Zdjęć: 24

Pochodzenie

Urodził się 14 listopada 1942 r. w Warszawie jako najstarszy z siedmiorga dzieci Franciszka i Wandy z domu Szota. Franciszek z zawodu był krawcem. Brał udział w Powstaniu Warszawskim. Po jego upadku został osadzony w obozie przejściowym Dulag 121 w Pruszkowie, z którego uciekł. Dlatego po wojnie osiedlił się wraz z rodziną się daleko od stolicy. Wybór padł na Świdwin niedaleko Koszalina.

Dzieciństwo

W Świdwinie uczęszczał w latach 1949-1956 do Szkoły Podstawowej. W czternastym roku życia uległ poważnemu wypadkowi, w którym uszkodził nogę. Wiele tygodni spędził w szpitalu, ale mimo to rana nie goiła się. Proponowano nawet amputację kończyny. Jego matka nie wyraziła jednak na to zgody. W jego intencji udała się na pielgrzymkę do odległej Częstochowy na Jasną Górę. Noga zagoiła się i chłopiec wyzdrowiał.

Edukacja (lub "młodość")

Liceum Ogólnokształcące ukończył w Połczynie Zdroju w 1960 r. Następie podjął studia nauczycielskie na kierunku plastyczno-technicznym w Kołobrzegu, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Marię Kossobudzką. Podczas studiów był tancerzem w uczelnianym zespole pieśni i tańca. Studia ukończył w 1962 r. i przez rok pracował w szkole w Świdwinie.

Etapy działalności

Jabłonna

W 1964 r. na prośbę wuja - Wiktora Janickiego, przeniósł się wraz z żoną do Jabłonnej w gminie Rakoniewice, gdzie oboje podjęli pracę w szkole. Prowadził tam również zespół akordeonistów oraz grał w zespole muzycznym ,,Kusiciele”. Razem z żoną prowadził też drużynę harcerską. Otrzymał za to ,,Złoty Medal za Zasługi na Rzecz Pracy z Dziećmi”. Jako harcmistrz organizował obozy dla dzieci z powiatu wolsztyńskiego.

Kębłowo

Pod koniec 1975 r. na prośbę Jana Górskiego, dyrektora Domu Kultury w Wolsztynie, objął kierownictwo Domu Kultury w Kębłowie. W ramach swoich obowiązków i założeń rozwoju kultury powiatu wolsztyńskiego został założycielem i pierwszym instruktorem tańca Zespołu Pieśni i Tańca ,,Kębłowo”. Był również choreografem, dekoratorem i scenografem tego zespołu. Wprowadził miły zwyczaj obdarowywania młodych par z zespołu drewnianymi kołyskami, które sam wykonywał i malował. ZPiT „Kębłowo” powstał 14 listopada 1975 r. Już w 1977 r. podczas XI Ogólnopolskiego Festiwalu Folkloru i Sztuki Ludowej w Płocku zdobył II nagrodę za obrzęd wielkanocny „Siwki”. Dania 8 lipca 1979 r. zespół odbył swoją pierwszą podróż zagraniczną z koncertem do Senftenberg w NRD. Najdłuższą współpracę zagraniczną (trwającą do dziś) zespół utrzymuje z krajami byłej Jugosławii, do której podróżował w latach 1987, 1989 i 2001. W roku 1976 Henryk Dąbrowski podjął pracę w Szkole Podstawowej w Kębłowie, gdzie uczył muzyki i zajęć praktyczno-technicznych. Organizował tam również życie drużyny harcerskiej. W styczniu 1994 r. rozpoczął się kolejny etap w jego życiu związany z nowo założonym przy Wolsztyńskim Domu Kultury zespołem „Kameleon”, w którym grał na akordeonie. Grupa ta powstała na bazie Młodzieżowego Zespołu Teatralnego, w którym dał się poznać jako niezapomniany odtwórca roli Cześnika w „Zemście” A. Fredry. Reżyserował „Betlejem Polskie” wystawione w kębłowskim kościele. „Posiadał duże zdolności plastyczne (…) z pasją tworzył genialne scenografie do szkolnego teatru Magia. Wielkie, kolorowe, fantazyjne smoki. To były cuda, a nie smoki”. Przez pierwsze 10 lat istnienia zespół „Kameleon” dał kilkaset koncertów. Podróżował po Polsce i Europie (Szwajcaria, Niemcy, Francja i Dania). W większości tych podróży brał również udział Henryk Dąbrowski. Poza działalnością w zespole był on twórcą ruchomych szopek bożonarodzeniowych w Kębłowie i we Wroniawach. Odrestaurował przydrożną kapliczkę św. Benona zniszczoną podczas II wojny światowej. Jego artystyczna dusza ciągle była zajęta, nigdy nie odmówił pomocy innym. Praktycznie zapominając o sobie ciągle tworzył. Ulubionym powiedzeniem, które wielu usłyszało oczekując od niego pomocy było: „No nie ma problemu!”. Był współorganizatorem życia kulturalnego wsi Kębłowo i gminy Wolsztyn. Od roku 1995 był trenerem i współzałożycielem UKS „Unihokej” Gimnazjum Kębłowo. Pasjonował się wszystkimi dyscyplinami sportu, ale najbardziej kochał siatkówkę. Rozmiłował wiele dziewcząt i chłopców w sporcie i aktywności fizycznej. Pod jego trenerskim okiem drużyna "Unihokeja" Szkoły Podstawowej w Kębłowie stała się dobrą podstawą dla zawodników, którzy następnie odnosili sukcesy w drużynie gimnazjalnej. Na zasłużoną emeryturę przeszedł 2009 r. Po krótkiej wyniszczającej chorobie zmarł 5 października 2011 r. w Wolsztynie. Pochowany został na cmentarzu w Kębłowie. Zawsze miał serce otwarte na innych.

Znaczenie postaci

Henryk Dąbrowski był wychowawcą i nauczycielem. W pamięci swoich uczniów utrwalił się jako miłośnik kultury, turystyki i sportu. Wędrując po kraju ze swoimi wychowankami ukazywał im jego piękno. Ulubionymi miejscami Henryka Dąbrowskiego były Bieszczady i Warszawa, z której pochodził. Opiekując się tancerzami zespołu ludowego utrwalał tradycje folkloru wielkopolskiego i lubuskiego. Był lubiany przez sportowców. Uchodził za człowieka, który miał czas dla wszystkich. Wykonywał wiele prac plastycznych, dekoracji czy scenografii bez wynagrodzenia. Nigdy nie odmówił nikomu pomocy. Zarzucany wieloma zadaniami zapominał o sobie i o upływającym czasie. Był mistrzem ostatniej chwili, ale wszystkie obiecane prace wykonywał.

Bibliografia

Drozdowski P., Zaduszkowe wspominki, NATEMAT, 30 października 2013.

Kronika Zespołu Pieśni i Tańca "Kębłowo", t.1.

Wspomnienia żony Marii i córki Katarzyny.

http://www.zespolkeblowo.pl/

Autorzy

Biogram przygotował zespół uczniowski w składzie:
Dawid Włodarczak, Jakub Matuszewski, Kamil Siankowski, Nikola Bączyk, Dariusz Rubach, Bartłomiej Nowak
Szkoła Podstawowa we Wroniawach
Gmina Wolsztyn, powiat wolsztyński

Kalendarium:

  • 1942 ― Narodziny bohatera
  • 1975 ― Założenie Zespołu Pie...
  • 1979 ― Pierwsza podróż zagra...
  • 2010 ― Śmierć bohatera

Zobacz też:

  • > Miejsce narodzin ...
  • > Miejsce śmierci b...
  • > Pierwsza miejscow...